Wenecja

Jak na miasto na wodzie przystało, Wenecja deszczem nas przywitała, ale nawet w deszczu ma swój urok.. Ruszyliśmy więc przed siebie, błądząc po weneckim bruku wąskimi uliczkami a na każdym kroku zakamuflowane zabytki place i dzwonnice. Tylko Plac Św. Marka nie zrobił na mnie szczególnego wrażenia, pewnie przez nieustannie przepływają tłum turystów, a wśród nich natrętni sprzedawcy różnych towarów, którzy psuli cały urok  ;)

Ale całość bardzo malownicza z nieodłącznym elementem weneckich krajobrazów czyli gondolami no bo o gondolach słyszeli wszyscy, tramwaj wodny też jest w granicach wyobraźni, ale w Wenecji pływa praktycznie wszystko: wodne ciężarówki, karetki, a nawet śmieciarki a obserwowanie tego ruch na weneckich kanałach jest nawet ciekawsze niż eleganckie gondole...

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

Kawa

Poranna w pracy to już prawie rytuał, chwila rozmowy przy kawie w ciągu dnia to taki miły przerywnik, umawiamy się na kawe, proponujemy kawę, w kawie szukamy chwili wytchnienia

 

 



 

 

Czarny humor architekta

Jakby ktoś chciał na weekend majowy mogę dać namiary

..tanio, w spokojnej okolicy, stan techniczny- hmmm.. chyba jeszcze stabilny  ;-)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

Uroczy i trujący zawilec gajowy

W niedzielę, a dzień był ciepły i dający energetycznego kopa, wybrałam się na poszukiwanie pierwiosnków - nie znalazłam, ale natknęłam się na śliczne zawilce 

 

 

  

 

 

 

 

  

 

 

 

  

 

 

 

Niech górskiej wolności nigdy nie zabraknie

"Wobec potęgi gór prościej odkrywa się siebie,

a przynajmniej to, że większość granic i lęków

to tylko ułomność naszego umysłu,

poza którą zaczyna się wolność”

Jacek Teler

 

Nieraz się zastanawiałam stojąc przed szczytem, jak ja tam wlezę.. a gdy patrzę na górę już po zejściu jestem dumna i mam wrażenie że mogę wszystko- i to mi wystarcza

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Wcale się nie zgubiłam

Pewnego dnia. zimowego dnia stwierdziłam że nie warto tracić czasu na obmyślanie trasy, bo każdy obrany tego dnia kierunek przy tej pogodzie wiązał się z choć minimalnym wysiłkiem i trudnością a o to mi chodziło, byle tylko iść (hmm..  być może gdzieś tu jeszcze istnieje szlak nie przemierzony przez rzesze turystów) i jak to zwykle bywa w takich samotnych włóczęgach, w śniegu po kolana zrodziła się tak banalna myśl o kroczeniu przez życie które jak każda inna droga wymaga pokonywania słabości i trudności i nie jest drogą dla leniwych, dla pragnących mieć ani dla tych którym towarzyszy pycha i drwiący uśmiech, bo nieuważnie można znaleźć się na manowcach.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wielka wyprawa ślimaka

mały i wyluzowany osobnik, którego mottem życiowym jest "po co się śpieszyć"